کمبود یا نبود رپرتوار معتبر و تحسینشده اولین چیزی است که پس از سه نوبت کنسرت (در دو شب) با عنوان «چند شب دونوازی همساز» در خاطر میمانَد. گویی مهمترین حکمت چنین کنسرتهایی بازنمودن جای خالی است و انگشت گذاشتن بر ناداری ما. رپرتوار کمشمار به جای خود، اغلب اجراها بیش از آن، در حکم تاباندن نور بر فقدان یا ناآشنایی با تکنیکهای آفرینش همنوازانه (یا همان فن تصنیفکردن همساز) در موسیقی کلاسیک ایرانی بودند. آنها به درجات پیام میدادند؛ برخلاف تکنوازی که خواه به صورت بداهه خواه به صورت ازپیشساخته، مجموعهای از فنهایش نزد موسیقیدانان ما کاملا درونی شده و گاه به بیان لفظی نیز درآمده، همنوازی حتا به قدر کافی تجربه هم نشده است. و این پیام تا حدودی درست است اما فقط تا حدودی.
مروری بر اجرای «چند شب دو نوازی همساز» خبر های موسیقی
کلمات جستجو شده :
ساز و نوازندگی ، دانستنی های موسیقی ، مقالات موسیقی ،موسیقی چیست ، در مورد موسیقی و آهنگ سازی بیشتر بدانیم